Lieve vriendjes en vriendinnetjes in het koude Holanda,

Ja, we leven nog! We hebben inmiddels bijna heel guatemala en de rastas van Belize gezien en nu is het alweer bijna tijd om te gaan.....

We kunnen nog even bijbruinen in de zon voordat Steef weer AMAs mag knuffelen (en Bas) en Manon zich kan voorbereiden op haar comeback. We brengen u dit schrijven vanuit de Guatemalteekse jungle alwaar we gisteren bijna tenonder zijn gegaan in onze kayak in de Rio Dulce. Maar laten we bij het begin beginnen...

Antigua (je kan wel zeggen, het Granada van Guatemala) was een mooi startpunt om weer even bij te kletsen en de nodige cocktails uit te proberen. Nadat we met 100 man tegelijk de stromende lava van vulkaan Pacaya hadden bewonderd en een middagje bij een BBQ naar een bandje geluisterd hebben (we hebben alweer zin in de zomer); zijn we richting Lago de Atitlan gereden. Onze eerste ontmoeting met een echte latino was een klassieker. Deze vriendelijke enigszins gladde salsa-leraar heeft ons meegenomen naar de Indigena-markt van Solola. Een leuk idee maar niet zo leuk als je voor saai uitgemaakt wordt omdat je even wilt chillen op het plein. Toen we zeiden dat we zelf wat wilden ondernemen was hij gevlogen en kwamen we hem een uur later met zijn volgende blonde slachtoffer tegen. Gelukkig was zijn latinovriend die hij ook mee had genomen wat relaxter en hebben we s avonds met zijn broertje de nodige Haantjes gedronken. Guatemalas nationale bier en trots heet Gallo (haan); raar maar waar. Wel lekker. Een andere conclusie: latinos zijn dan zel macho, ze giechelen als een stelletje kippen.

Hortsik in San Pedro

Vanuit Panajachel zijn we het meer overgevaren, omringd door hoge vulkanen, naar het (volgens alle grote verhalen) party -en drugsoord San Pedro. Het viel uiteindelijk allemaam wel mee. Een paar mensen in ons hostel staken hun eerste jointje op met de ochtendkoffie maar de coke vloog niet in het rond. Het enige wat we een stel debielen hebben op zien snuiven is zout. Daarna een shotje tequila en dan een citroen in je oog!? Verder een heleboel mensen van middelbare leeftijd die Spaans leren aan het water dus familie Dauphin/Drost/Geldof, er is nog hoop voor jullie. Het mooie landschap leek ons wel de uitgelezen plek om een stukje te gaan paardrijden, met de nadruk op een stukje. Onze gids wilde ons een maya kapelletje laten zien waar je volgens hem de spirituele aanwezigheid kon voelen. Wij zagen eigenlijk alleen een mooi bos en eenmooi kapelletje en tegen die tijd konden we al bijna niet meer zitten dus de terugweg was een lijdensweg. De paarden waren er ook klaar mee want ze wilden niet meer rustig lopen maar alleen maar in galop (auw auw auw). Gelukkig waren er ook hot springs (lees houten bakken met warm water, niks natuurlijks) in San Pedro maar toch heel fijn die avond voor onze vermoeide, door spierpijn getergde ledematen.

Daarna op naar Xela (Quetzaltenango), de studentenstad van Guate.Voor het eerst in een local bus over de berg snelweg geslingerd en dat was eigenlijk best prima. Xela zelf was niet zoveel aan. We hebben vooral liters cuba libre gedronken op een gecrasht feestje en naar hele mooie, deze keer wel natuurlijke, hot springs geweest.

De volgende ochtend werden we om 5 voor 6 gewekt door de portier van het hostel met de melding dat onze taxi naar het busstation klaarstond. Ohja, we zouden naar de zondagmarkt van Chichicastenango gaan..! Deze keer niet met de toeristenbus, de markt zelf was al toeristisch genoeg; dus zelf de bus gepakt. En ja, we hebben nu heel antropologisch-verantwoorde Maya-kleedjes in alle kleuren van de regenboog die ons inmiddels al heel wat nachten warmgehouden hebben. De markt buiten was erg toeristisch maar de groente-markt binnen in het marktgebouw die er van bovenaf uitzag als een mierenhoop van marktvrouwen in traditionele kleding was wel een hoogtepunt.

Na deze drukke week waarin we onszelf iets teveel van hot naar her gesleept hadden vonden we het tijd om nog een keertje Lago Atitlan te bekijken: San Marcos, het volgende dorp wat voor de helft uit restaurantjes, hostels en hippies bestaat, leek ons de uitgelezen plek. Hier konden we biologisch verantwoord eten, astro-travelen, de Maya-kalender bestuderen, vroeg naar bed aangezien iedereen behalve de de mediterende hippies die al chantend de maan vereerden niemand nog wat deed, en we zo optijd wakker waren voor de zonsopgang over het meer. We hebben ons beperkt tot de zonsopgang, lekker eten, de sauna en een proefles yoga. Alles bij elkaar relaxt maar toch een erg bizarre plek, vonden we.

Semuc Champey, de Macchu Pichu van Guatemala

Ja, elk land heeft zijn hoogtepunt waar iedereen unaniem over is. Helaas, onze trouwe lezers herinneren zich vast het lichte trauma en fiasco van Manon en Steef op Inca Trail nog wel: regen, regen, regen en ziek, zwak en misselijk. Zo ook Semuc Champey, wat een klein stukje paradijs in het midden van Guatemala moet zijn. Het begon met een grote groep Israeliers in onze 8-uur durende bus vanuit Antigua. Het type Israeliers onder de meeste reizigers wel bekend: jongeren die net uit dienst komen, constant luid Hebreeuws pratend en zich niet interesserend in degene die naast je zit omdat je dan engels moet praten (gelukkig kom je af en toe ook leuke Israeliers tegen). Eenmaal in Semuc Champey was er geen zon. En dat is best jammer als je op een tour gaat waarbij je in je bikini met een kaarsje boven je hoofd in grotten moet zwemmen, in je bikini in een tube de rivier af dobbert (bijna geen stroming dus het duurde nog lang ook) en bij heel mooie natuurlijke groene limestone baden komt waar je niet heerlijk in rond kan zwemmen omdat je bibbert van de kou...... Het enige leedvermaak voor ons tijdens de tour was het feit dat een van de Israelische meisjes bang was voor water. Ja, dan moet je zeker niet in een grot gaan zwemmen. Maar goed, we hebben s'avonds ons verdriet weggedronken met wat leuke mensen uit het hostel tijdens het happy hour.. (again)

Gelukkig kwam hierna al snel de revanche: Tikal! Deze wereldberoemde Maya ruine midden in de jungle en ook een van de hoogtepunten van onze trip. Eind van de middag zijn we het park ingegaan om de zonsondergang te zien. 50 quetzales voor de guard later mochten wat langer in het park blijven zodat we ook de volle maan nog konden zien. Ondanks de pogingen van deze gids om de nacht door te brengen met hem op een tempel ( dat deed ie wel vaker met meisjes en heel trots vertelde hij dat hij laatst nog seks had met een française op een tempel. Nee, dan willen we blijven gast!) zijn we toch terug gekeerd naar onze hangmat met maya dekentje om te slapen met de howler monkeys als achtergrond muziek. De volgende dag hebben we kilometers in het park gelopen en waren we onder de indruk van de grootsheid en sfeer die er hing. Je zag zo de koppen rollen vanaf de hoge tempels als offerandes en waande je een Maya priesteres als je er bovenop stond. De foto's zeggen meer! We zijn benieuwd hoe het er over 10 jaar uitziet want bij ieder bergje dat je ziet denk je, daar wit vast nog een huisje, tempel of piramide onder:

Rasta man

Hello baby, where you going? You look beautiful today! You come and dance tonight? This is Belize baby, you can smoke ANYthing here!

Vaders, houd uw dochters binnen want Caye Caulker, een klein eilandje aan de Caribische kust, is niet zonder onschuld. De hoofdreden dat we hier waren was uiteraard het witte strand met de palmbomen (wederom liet de zon ons een klein beetje in de steek) maar vooral om te duiken. Manon hoort nu eindelijk écht bij de mensen met een leuker leven aangezien ze haar PADI heeft afgemaakt en Steef heeft het snorkelen voor altijd afgezworen toen haar rug fijn verbrand was na een middagje roggen op de bodem spotten. Hierna hebben we fijn als buddies for life gedoken en Amerikaanse vrienden gemaakt want daar kan je niet omheen in Caye Caulker. Op de laatste dag hebben we zo mogelijk nog sportiever dan we al waren een fietsje gehuurd en over het eiland gehobbeld waarbij we de 4 meter lange krokodil van het eiland gelukkig niet zijn tegengekomen. Het avondje stappen in de lokale reggaebar was een ervaring opzich. We zijn wat gewend, maar zo'n vleeskeuring hadden we echt nog nooit gezien. Stel je voor: alle jongens aan de zijkant met hun rug tegen de muur leunend en de meisjes rijden, zover voorovergebukt dat ze met de handen op de vloer komen, tegen het kruis van deze jongens aan. Dansen noemen ze dat; wij dachten alleen maar: get a room..

Na een dagje bussen door Belize, een boot over de Cariben en een bootje over de Rio Dulce zijn we nu weer even in Guatemala; in een heel relaxt hostel midden in de jungle aan deze mooie rivier. Onze trip zit er alweer bijna op; nog een klein afscheidsfeestje in Antigua en we zijn al bijna thuis. Zoals jullie kunnen lezen hebben we een toptijd gehad (ondanks wat cynische noten hier en daar in het verhaal) en willen we stiekem nog wel langer blijven. Aangezien jullie ons vast gemist hebben komen we toch maar terug naar Nederland. We hopen dat de zon inmiddels echt schijnt en het lente wordt.

Adiooooos!!

Stephanie en Manon